powrót
 
Bażanty - opis gatunku hodowla ptaków ozdobnych
Bażant królewski
Bażant srebrzysty

Bażant złocisty
Bażant diamentowy
Bażant uszaty brunatny
Bażant uszaty siwy
Bażant olśniak himalajski

Bażanty

Nazwa Phasianus Colchicus pochodzi od rzeki Phasis w Kolchidzie, dzisiejszy Rion w Gruzji. W Polsce hodowla tych ptaków jest znana od wielu wieków, a najczęściej występującymi bażantami są: kaukaski, obrożny, mongolski. Są one zbliżone upierzeniem, w którym u samców dominuje kolor rudawordzawy na tułowiu, ciemnozielony na głowie, a na szyi fioletowo - niebieski. Pióra na karku i grzbiecie posiadają czarne obrzeża. Popielatorudawe upierzenie kur jest mniej kolorowe niż samców i pełni ochronną funkcję. Bażant obrożny ma wąski pas białych piór na szyi i ciemniejsze ubarwienie niż kaukaski. Bażanty mongolskie mają białą obrożę, która jest przerwana z przodu brunatnymi piórami.

Oprócz upierzenia odmiany bażantów różnią się masą ciała, długością skoku, skrzydeł i ogona, obwodem klatki piersiowej. Bażant kogut kaukaski waży 1,2kg-1,5kg, bażant obrożny jest nieco lżejszy 1,2kg-1,4kg, najcięższy to bażant mongolski 1,5kg-1,8kg osiągający czasami masę 2,0kg.

Dziko żyjące bażanty wybierają tereny pól uprawnych, zadrzewionych dzikimi gruszami, jabłoniami, tarniną, głogiem i krzewami malin, porzeczek. Przebywają w zaroślach nadrzecznych, stawów i jezior. Nie lubią lasów zwartych. Ptak ten szybko biega, rzadziej fruwa. Wzbija się do lotu w razie niebezpieczeństwa pionowo w górę i powoli opada na ziemię. Na żer wychodzi rano i przed zachodem słońca. Okres godowy rozpoczynają bażanty w marcu, a kończą w czerwcu. W tym okresie kura znosi od ośmiu do cznernastu jaj, które wysiaduje w gnieździe na ziemi. Jeśli jej gniazdo zostanie zniszczone, zakłada następne . Po 24 - 25 dniach wylęgają się pisklęta z żółtobrązowym puchem i ciemną pręgą na grzbiecie, które wychowuje i wodzi tylko kura.

Odchowane bażanty można przechowywać w wolierach zimowych , a w okresie reprodukcji w wolierach rodzinowych. Woliery zimowe zwane czasem cyrkami to powierzchnia ogrodzona siatką ze wszystkich stron.
Siatki tworzące sufit wolier muszą być z materiału, który nie będzie uszkadzał głów ptaków w czasie wzbijania się do lotu. Używa się do tego celu siatek rybackich. Teren wolier musi być tak duży, aby na 1 metr kwadratowy powierzchni nie przypadało więcej jak cztery ptaki. W wolierach można ustawić daszki, pod które wstawia się koryta z paszą i wodą. W dużych wolierach wykorzystuje się do tego celu konary drzew i krzewy, jesienią można ustawić także daszki. Wysokie drzewa nie są wskazane na tych terenach. Wszystkie woliery obsadza się krzewami, topinamburem i obsiewa roślinami pastewnymi i krzyżowymi, które stwarzają naturalne warunki, bezpieczeństwo ptakom i pozwalają nocować na gałęziach.

Z wolier przenosi się ptaki w połowie lutego do wolier rodzinowych o powierzchni około 18 - 20m kwadratowych. W nich może przebywać 1 kogut z 8 - 10 kurami (kojarzenie haremowe). Woliery rodzinowe muszą być wyposażone w sprzęt do karmienia, pojenia i nocowania ptaków. Obsadzenie wolier rodzinowych krzewami jest bardzo wskazane. Jeśli ich nie ma, bażanty mogą nocować także na wstawionych gałęziach. Utrzymywanie ptaków w okresie reprodukcji w wolierach mieszczących więcej kogutów i kur może pogorszyć wyniki reprodukcji.

do góry
Bażant Królewski

Syrmaticus reevesii
Reeve's Pheasant, Konigsfasan

Zamieszkuje górskie lasy iglaste i dębowe z podszytem bambusowym. Zimą szczególnie chętnie przebywa w gęstych zaroślach kosodrzewiny. Pokarm stanowią pączki, nasiona drzew i krzewów , a także zielone części roślin. Koguty wiosną zasiedlają terytoria, na których gniazda zakłada kilka samic. W legu znosido 20 jaj, które wysiaduje wylacznie samica.Gatunek ginacy ze wzgledu na kłusownitwo.Udane próby aklimatyzacji weFrancji, Anglii i na Węgrzech. Bażnty królewskie pochodzą z gór środkowych i północnych Chin, gdzie żyją na obszarze dochodzącym do 2000 m n.p.m . Dorosły kogut osiąga długość ponad 200 m, z czego na ogon przypada ponad 150 cma. Kura osiąga tylko 75 cm. Upierzenie u obu płci jest różne.

Ptaki mogą być utrzymywane w bardzo dużych wolierach lub wolno w ogrodzie. Wymaga to jednak ich oswojenia, co osiąga się przez stały kontakt człowieka z pisklęciem i żywienie ptaków z ręki. W najbardziej odległej części ogrodu przeznaczonego dla bażanta oraz w wolierze należy urządzić gęste zarośla, w których kury mogą się ukrywać. Dorosłe bażanty żywi się ziarnem kukurydzy, jęczmienia lub owsa, otrębami pszennymi oraz dodaje substancje mineralne i zielonki. W warunkach europejskich bażant królewski może przebywać zimą na dworze, ale trzeba mu zapewnić zadaszone schronienie.

Rozmnażanie: W okresie lęgowym na 1 koguta powinny przypadać trzy lub cztery kury. Kury znoszą do gniazda 8-15 zielonkawobrązowych jaj i wysiadują je przez 24 dni. Wylęgnięte pisklęta znajdują w ogrodzie dostateczną ilość owadów, dobrze jest jednak uzupełnić ich pożywienie specjalną mieszanką dla piskląt oraz jajami gotowanymi na twardo, larwami mączników i namoczonym w mleku białym chlebem.

do góry
Bażant Srebrzysty

Wolnożyjące ptaki zamieszkują głównie obrzeża gęstych lasów oraz dżungle bambusowe. przebywa na zalesionych obszarach gór Birmy, Tajlandii, Wietnamu, Laosu, południowych Chin i wyspy Hajnan. Samiec bażanta srebrzystego osiąga długość 120-125 cm, z czego na ogon przypada 60-70 cm. Samica ma długość 70 cm, z czego na ogon przypada 28 cm. Upierzenie jest różne u obu płci. Obecnie należy do pół udomowionych ptaków. Jest mało wymagający i dlatego nie sprawia kłopotu, nawet początkującym hodowcom. Żywi się gotowanymi ziemniakami, tartą marchwią, suchym chlebem, resztkami mięsa przepuszczonymi przez maszynkę i śrutą z kości. Na jednego koguta przeznacza się 2-4 kury. Bażant srebrzysty wymaga dużych wolier. Jeżeli trzymany jest w ogrodzie, należy mu skrócić lotki. Ptak ten nawet w zimie nie wymaga zadaszonego pomieszczenia, gdyż jest bardzo odporny na mróz.

W ogrodzie kury same budują sobie miskowate gniazda pod gęstymi krzewami wykładając je liśćmi. Samica składa 8-10, a czasem nawet 20, żółtych jaj, które nieprzerwanie i solidnie wysiaduje przez 25-26 dni. Jest więc odpowiednią kwoką dla innych, rzadszych gatunków bażantów. Wyklute pisklęta maja ciemnobrązowy grzbiet i jasne podłużne pasy po bokach. Głowa ich ma barwę złotobrunatną, wokół oczu znajduje się delikatny otok, brzuch żółtawy, a nogi czerwonawe. Już w wieku dwunastu miesięcy u kogutów rozwija się niebieskoczarny czub.


Bażant Złocisty

Żyje na polanach, skalistych zboczach i w gęstwinie bambusowej gór zachodnich Chin kogut razem z ogonem ma długość 100-110 cm, kura tylko 64-67 cm. Szata jest różna u obu płci. Jest to ptak zaliczany do najpiękniejszych, a zarazem do najmniej wymagających bażantów ozdobnych. Hodowany był w Chinach jeszcze przed naszą erą.

Bażanty te można żywić pszenicą, ryżem, prosem kukurydzą, skiełkowanym owsem, pokarmem zielonym, różnymi jagodami i gotowanymi, tłuczonymi ziemniakami z dodatkiem śruty zbożowej. Do prawidłowego rozwoju potrzebują wielu owadów, których wystarczającą ilość zapewnia wolny wybieg. O ile go brak, należy podawać pokarm miękki z dużą zawartością białka zwierzęcego, tj. mieszankę jajeczną, twaróg, mączkę rybną i mięsną i ewentualnie suszone jętki. Może być prawie przez cały rok utrzymywany w wolierze ogrodowej lub wolno w ogrodzie, ale wtedy trzeba przyciąć mu do połowy lotki pióra skrzydłowe. Jedynie w zimie należy go przenieść do miejsca zadaszonego.

Ze względu na dużą aktywność płciową na jednego koguta w okresie godowym przydziela się 3-4 kury. W tańcu godowym samiec okrąża samicę z rozpostartym kołnierzem wydając syczące dźwięki. Bażanty budują miskowatego kształtu gniazda w gęstej trawie, pod krzewami itp. Wykładają je liśćmi. Ptak ten jednak akceptuje również sztuczne gniazdo. Kura znosi 6-16 śnieżnobiałych jaj, które wysiaduje przez 22-23 dni. Wyklute pisklęta mają grzbiet barwy kasztanowobrązowej z czarnymi pasami, a brzuch kremowożółty. Głowa ich po obu stronach jest żółta z ciemnymi plamkami. Na ciemnych skrzydłach odróżnić można jasne pasma. Kurczęta są wodzone przez matkę.


Bażant DIAMENTOWY

Chrysolophus amherstiae
Lady Amherst's Pheasant, Diamantfasan Najczęściej spotykany w parach, lecz niektóre koguty żyją z wieloma kurami. W lęgu znosi do 20 jaj, które wysiaduje wyłącznie samica. Bardzo łatwo hoduje się w wolierach.

Występuje w południowo-wschodnim Tybecie, południowo-zachodnich Chinach i północno-wschodniej Birmie. Zamieszkuje górskie zbocza , porośnięte krzewami i zaroślami bambusa.Szczególnie chętnie przebywa na stromych zboczach i skłonach. We wczesnych godzinach rannych wychodzi na odkryte powierzchnie i pobiera pokarm który stanowić nasiona i zielone cześci roślin. Introdukowany do Anglii od 1828 (sprowadzony przez żonę angielskiego gubernatora w Indiach - lady Amherst).

Samiec osiąga 130-170 cm długości ciała, samica ok. 68 cm. Ubarwienie samca w okresie godowym należy do najbardziej efektownych wśród bażantów. Zielona głowa ozdobiona czerwonym czubkiem, wokół szyi szeroka kryza białych, czarno obwiedzionych piór, gardziel, szyja i grzbiet metalicznie zielone, pokrywy skrzydeł niebieskie, kuper i pokrywy nadogonowe żółto purpurowe, pióra ogonowe długie, białe, czarno prążkowane i kreskowane. Wokół oka pierścień nagiej skóry o niebieskim zabarwieniu. Samica brązowo-żółta, z ciemniejszymi prążkami na całym ciele. Samiec w tańcu godowym krąży wokół samicy i przeskakuje ją kilkakrotnie, rozpościerając pióra kryzy.

Żeruje w niewielkich stadach. Odżywia się młodymi pędami bambusa oraz różnymi bezkręgowcami wygrzebywanymi ze ściółki. Gnieździ się w gęstych zaroślach na ziemi. Samica składa 14-26 jaj, które wysiaduje ok. 24 dni. Może krzyżować się płodnie z bażantem złocistym (Chrysolophus pictus).


Uszak Brunatny


Uszak Siwy


Olśniak Himalajski


PawIndyjski

Dorosły samiec mierzy od 90 do 130 cm długości , ciało samicy zaśma długość od 86 do 100 cm. Długość trenu u samca wynosi od 140 do 160 cm, a waga ciała samca to od 4 do 6 kg, a samicy od 2,7 do 4,0 kg.Głowa, szyja i pierś samca upierzona jest w kolrze stalowo błękitnym , grzbiet jest metalicznie zielony , brzuch i boki czarne lub ciemnobrązowe, każde pióro ma obwódkę w kolorze purpurowo miedzianym , tren składa się z około 150 piór , o charakterystycznych , mieniących się pawich oczkach. U samicy ciemię i szyja są kasztanowo brązowe , każde pióro na skraju brązowe lub zielone, osobniki obu płci mają na głowie czubek składający się z 20 ? 24 niebieskich piór, a oczy podkreśla biała obwódka z drobnych piórek.

Pawie należą do rzędu kuraków i rodziny bażantowatych, do której należą także indyki, głuszce, przepiórki, bażanty i perlice, przy czym paw jest z nich największy. Ojczyzną pawia indyjskiego ( Pavo cristatus) są Indie i Sri Lanca , ale jako paw ozdobnywystępuje na całym świecie. W naturze pawie żyją w małych grupkach na terenach pagórkowatych i zadrzewionych. Dni spędzają na ziemi, ukryte w cieniu gęstych zarośli, o zmroku zaś chronią się na drzewach i tam nocują. Rytm dnia tego ptaka jest regularny, co wieczór powraca na odpoczynek na to samo drzewo i żeruje w tych samych rejonach. Takie usposobienie pawia sprawia, iż w niewoli szybko przywiązuje się do nowego właściciela i miejsca.

Dojrzałość płciową ptaki te uzyskują w 2-3 roku życia, a pora lęgowa przypada najczęściej między kwietniem, a wrześniem. Paw wyróżnia się wśród ptaków, które w porze toków wykonują wspaniałe tańce godowe. Wybranej samicy lub grupie samic prezentuje swój wspaniały, rozłożony w wachlarz tren , bezustannie nim potrząsając . Po zakończonych godach, czyli w lipcu, sierpniu w ciągu kilku dni traci ozdobne pióra trenu , a nowe odrastają przez klejne 4 miesiące. Tren samca, mylnie zwany ogonem , to w rzeczywistości pióra pokrywowe grzbietu, które podczas zalotów unoszą się w górę, a pióra ogona stanowią ich podporę. W warunkach naturalnych w plątaninie gęstych zarośli dżungli i grze światłocieni kolorowe upierzenie pawia zapewnia mu ono doskonałe maskowanie.

Samica składa od 4 do 10 jaj ( w dwóch cyklach lęgowych ) o masie 80 - 100g i kremowej skorupie. Po około 28 - 30 dniach wykluwają się młode, które natychmiast zaczynają stukać matkę po dziobie. Pawica zbiera małe kawałki pożywienia i wyrzuca je przed pisklętami na ziemię, by same mogły je zebrać. Czubki wyrastają pisklętom już po miesiącu, ale dopiero trzyletnie samce mogą pochlubić się wspaniałymi ogonami. Pawie bardzo łatwo rozmnażają się również w niewoli. W czasie łagodnych zim pierwsze jaja mogą zostać zniesione już w lutym , ale kura pawia wysiaduje jaja zniesione dopiero późną wiosną . Paw nie jest wybredny, jeżeli chodzi o pokarm, w warunkach naturalnych żywi się zbożem, wschodzącymi roślinkami, owocami i owadami . Pawie hodowlane można żywić gotowymi mieszankami pełnoporcjowymi dla drobiu lub sposobem gospodarskim wykorzystując śruty zbóż, mączki zwierzęce, odpadki mięsne, gotowane ziemniaki, twaróg, zielonki.

do góry